เ ฮ้ อ....ผ่านไปแล้วกะเรื่องร้ายๆที่ประดังประเดเข้ามา

 

บางทีมันก็หนัก บางทีมันก็เบา แต่มันเข้ามาพร้อมๆกันเหรือนจงใจจะทำให้เราแพ้

 

แต่ไม่หรอก...ชีวิตคงไปจบกับปัญหาเล็กๆน้อยๆพวกนี้ จงภูมิใจในตัวเองซ๊ะ ที่สามารถผ่านมันมา

 

แล้วก็ทำให้มันดีขึ้นได้ ภูมิใจในตัวเองซ๊ะ ที่มีความอดทนอดกลั้นพอ รู้สึกตัวเองมีค่ามากขึ้นมามากมาย

 

ต่อไป ต้อง หัดที่จะแข็งแกร่ง แต่ ไม่แข็งกระด้าง ทำตัวเป็นต้นหญ้าลู่ลม ไม่ยึดติดกับอะไรอีกต่อไป ลองดูคนอื่นสิ

 

หลายคนเค้าทำไม่ได้แบบเรา ลองมองดูคนอื่นสิ เราทำไม่ได้แบบเค้า แต่ไม่เป็นไร แค่ภูมิใจในตัวเอง เราก็รู้สึกเทห์แล้วว

 

เคยได้อ่านหนังสือของ ไล่จงชิง เป็นครอบครัว ขอทามมาจากใต้หวัน คุ้ยขยะหากิน ขอทานกิน พ่อขอทาน แม่และน้องชายปัญญาอ่อน

 

ลูก สิบกว่าคน  พี่สาวโดนขายซ่องเพราะความจน และต้องเดินขอทานวันละกว่าห้าสิบกิโลเมตร เค้ายังทนได้ เพราะความเพียร อ่อนน้อม อ่านวนไป

 

มาหลายรอบแล้วแหละ แต่ก็ยังรู้สึกดี บาที หนังสือที่อ่าน "คนฉลาดแสร้งโง่" มันก็สอนอะไรหลายๆอย่างให้เป็นบทเรียนกับชีวิตได้

 

 

 

                                                                     วันนี้ 28/06/50 ไปลงพื้นที่สำรวจหมู่บ้านมาครับ มีโปรเจกต์ใหญ่ ที่อาจพลิก ชีวิตน้อยๆ ของสมาชิกในกลุ่ม

   

                                                 และหมู่บ้านๆ หนึ่ง ให้กลับ หน้ามือเป็นหลังมือได้ โครการ กล้าใหม่...ใผ่รู้ ชอบมากระดมกึ๋นได้เต็มที่ดี มีไรเอามาใช้ให้หมด

 

หุๆ..ได้ทำบุญด้วยดิ  ขับรถเล่นไปเรื่อย เจอพระเดินอยู่ ก็เลยถาม 

 

 

 

"หลวงพ่อ จะปายหนายยย"

 

"หลวงพ่อจาไปวัด"

 

"ผมไปส่งม๊ายยย"

 

"อัตามาว่า  จาเดินเล่นซักหน่อยนะวัดไม่ไกลหรอก"

 

"งั้น...เด๋วโยม ไม่ส่งอัตตามาที่หมู่บ้านแล้วกัน"

 

 

 

       เหลือเชื่อครับ เมื่อไปส่ง คำว่า "เดินเล่น" ของหลวงพ่อ ที่ดูจากเข็มบนหน้าปัด มัน6 กิโลนะหลวงพ่อ

 

หุๆ...เค้าไม่เหนื่อยหรือไงน้า แต๋ก็อย่างว่า วิถีชนบท ทำไงได้ แต่ทางมันก็น่าเดินนะ ถึงจะเป็นทางลูกรัง แต่ก็เรียบคลอง

 

ถึงไม่มีเสาไฟฟ้า ก็มีทุ่งนา และ กลุ่มดอกบัวตามข้างทาง เฮ้อ ช่างเป็นชีวิตที่แสนสงบ ทั้งๆที่ห่างมหาลัยที่แสนวุ่นวายนิสเดียว